Vlak prođe svaki dan i nikada ne stane (În fiecare zi trece același tren și nu oprește niciodată)

Smješten u ruralnu zajednicu, očima njezinih ekspresivnih stanovnika, ovaj film donosi nježnu, crnohumornu meditaciju o smrti. U središtu su grobari, lokalna brijačnica – gdje tračevi i ispovijedi neizbježno prelaze u gubitak i samoubojstvo – te pogreb koji se odvija kroz godišnja doba. Vlak prolazi bez zaustavljanja, postojana prisutnost na rubu svakodnevice, nagovještavajući daleka mjesta i odlaske. Kroz trenutke intimnosti i humora otkriva zajednicu koja promišlja o tome što to znači pripadati, i u životu i u smrti.