Ovaj poželjni stroj (Ovaj poželjni stroj (Овај пожељни строј); Dieses erwünschte Gerät)

Pristupajući jeziku kao sredstvu značenja, film se bavi prenosivom moći koja dolazi sa samim jezikom – vrijednošću koja dolazi iz sredstva, a ne iz značenja. Dobivši priliku raditi na atraktivnoj i skupoj 16-milimetarskoj filmskoj vrpci, a opet u restriktivnoj političkoj klimi, redateljica se pita o svim transakcijama koje je sklopila prilikom emigriranja u Njemačku – čega se čovjek mora odreći da bi živio u “obećanoj zemlji?” Promatrajući i analogni film kao jezično sredstvo, film se vraća vlastitom načinu komunikacije, propitujući upotrebu filmske vrpce u današnjem vremenu.